Magiczny Murzyn to czarnoskóra postać drugoplanowa,
której jedynym celem jest niesienie pomocy białej postaci głównej.
Zdaniem niektórych Magiczni Murzyni istnieją tylko w legendach.
Ale są tacy, którzy znają prawdę...
Wybacz. Przepraszam.
Najmocniej przepraszam.
Przepraszam.
Nie. Przepraszam.
Moja wina.
Przecisnę się tędy. Przepraszam.
Dzień dobry.
Hej.
To włóczka?
Tak.
- Czy to...? - To...
- Włóczka. - Tak.
SPRZEDANE
BEZ NAZWY – AREN MBONDO RZEŹBA Z WŁÓCZKI
Dziękuję za przybycie.
Mały ruch.
Tak.
Ludzie nie muszą kupować moich dzieł.
Ale chciałbym, żeby je rozumieli.
- Mogę wyrazić swoje zdanie? - Jasne.
Ludzie muszą je kupować.
Przepraszam.
Został jeden kolekcjoner.
Pogadaj z nim.
Może moja praca powinna mówić sama za siebie.
- Idź! - Jasne.
Przepraszam.
O, dziękuję.
Nie po to...
Nie jestem...
Aren.
Czy ten kolekcjoner ma cię za kelnera?
Odwołuję twoją wystawę w przyszłym miesiącu.
Ale już kupiłem materiały.
Wydałem...
Wydałem 3000 dolarów na włóczkę.
Jeśli nie umiesz zadbać o swoje dzieła,
ja tego za ciebie nie zrobię.
AMERYKAŃSKIE STOWARZYSZENIE MAGICZNYCH MURZYNÓW
Możesz mi pomóc?
Bankomat coś odpierdala.
Jasne.
Jak mogę pomóc?
Wypłacisz mi pieniądze?
- Mój PIN to 310... - Nie powinnaś mi tego mówić.
...555-0164.
To chyba numer telefonu.
Poczekaj.
Gdzie moja karta?
W bankomacie.
O Boże.
Gdzie moja karta?
Brad.
Ktoś mi ukradł kartę.
- Nadal jest w bankomacie. - Pomocy!
Nie. Stary!
Rano masz sesję zdjęciową!
Ukradł jej torebkę!
Wcale nie. Ona ją ma.
Ale miał ją w rękach.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale...
czy ktoś z was zgubił kolczyk?
Boże. Tak.
Zauważyłem go w drodze na spotkanie z kolegą.
I na pewno nie należy do niego.
Bardzo dziękuję.
Z jednym kolczykiem wyglądałabym jak piratka.
Macie ochotę coś przekąsić?
Tak.
Na La Brea powstał nowy lokal z barbecue.
Prowadzi go mój kuzyn. LA Weekly wystawiło mu świetną recenzję.
Ale co ja tam wiem.
Wiem tylko, że ich szarpana wieprzowina jest taka, jak u mojej babci.
Kocham wieprzowinę.
Jestem Roger. Powołajcie się na mnie, a dostaniecie coś pysznego.
Dzięki, stary.
Hej...
Nie miej mi za złe.
Jasne. Spoko.
Wszystko OK?
Tak. Jestem pewien, że trzymałem jej torebkę.
Chodźmy stąd.
Nie przeszkadza ci,
- że biali tak się na ciebie gapią? - Nie.
- Istna zmora. - To wkurzające.
Patrzą na mnie, jakby...
mieli o mnie wyrobione zdanie.
Ale nie spotyka mnie to codziennie.
Nie zawsze tak na ciebie patrzą?
Jeśli wyjdę z domu, to zawsze. Wiadomo.
Ale nie zawsze robi się z tego afera.
Czyżby?
Nie żyję w strachu.
Czy się boję? Tak.
Ale czy żyję w strachu?
- Nie? - Co?
Przed chwilą mówiłeś, że cię to nie rusza.
Staram się o tym nie myśleć.
Nie chcę marnować twojego czasu, ale zauważyłem cię w galerii.
Racja! Byłeś barmanem.
Poszedłem za tobą, bo uważam, że masz talent.
Artystyczny?
Nie, twoje dzieło z włóczki nie przemówiło do mnie.
Ale ty tak.
Chcę cię zabrać na rozmowę o pracę.
O nie. Nie znam się na pracy w barze.
To praca dorywcza. Potrzebujesz kasy.
Potrzebuję zmiany polityki zwrotów włóczki.
- Załatwisz mi to? - Tak.
- Co? - Wynagrodzenie jest dobre.
Na czym polega ta praca?
Oficjalnie? Oferujemy usługi klientom.
Ale nieoficjalnie? Ratujemy ten cholerny świat.
Nie rozumiem.
Zrozumiesz, jak ci pokażę. Chodź.
- Teraz? - Tak.
- Dobra. - Chorujesz na coś?
- Choroby serca? Egzema? - Co? Nie. Czemu...
Co?
- Tędy. - Gdzie jesteśmy?
Straciłem przytomność?
Przeniosłem nas.
Co? Jak to?
Poczekaj!
Roger!
Jak leci?
Co tu się, u diabła, dzieje?
Powinienem powoli cię wdrożyć,
ale właśnie zaczyna się lekcja dla rekrutów.
Musisz na niej być.
Rekrutów? Do czego?
Witajcie w Amerykańskim Stowarzyszeniu Magicznych Murzynów.
Przez najbliższe dni przybliżymy wam naszą pracę
i ocenimy, czy jesteście odpowiednimi kandydatami.
Nauka zawsze rozpoczyna się od klasycznych przykładów.
Przedstawię wam pewne historyczne postaci z naszej organizacji.
James Crampton, Savannah, 1923.
Spójrzcie na jego podejście do pracy.
Interesujące zagranie, proszę pana.
Skąd się tu wziąłeś?
Przypadkiem przechodziłem, proszę pana.
A raczej: panie Avery.
Skąd znasz moje nazwisko?
Wszyscy w stanie Georgia, którzy interesują się bilardem,
znają Beauregarda Avery'ego.
Czy to prawda, że wbił pan wszystkie bile
jednym uderzeniem rozbijającym?
Nie grałem... od czasów wojny.
Stracił pan wprawę.
- Słucham? - W bilardzie.
Podobno chwyt kija odzwierciedla to, jak mężczyzna kontroluje swoje życie.
Proszę wziąć kij.
Myśli pan o tym, że może nie trafić w bilę.
Może w życiu podjął pan nietrafne decyzje.
Proszę o tym nie myśleć.
Proszę zamknąć oczy...
i odzyskać wprawę.
Nieźle, panie Avery.
Naprawdę nieźle.
Oczywiście będziecie używać bardziej nowoczesnego słownictwa
niż w czasach Jima.
Niemniej był mistrzem w egzekwowaniu podstawowych zasad.
Co zauważyliście w jego podejściu?
Nie skupia się na sobie.
Klient jest najważniejszy.
Przede wszystkim służymy jemu.
Co jeszcze?
Jest przyjacielski.
To podstawa.
BIALI GO AKCEPTUJĄ
- Coś jeszcze? - Nosi szelki.
Dobrze.
Czas na kolejny przykład.
Marcus Dunham, 1955.
Skazaniec idzie!
Nie tak powinno być, Marcus.
Szefie, nie chodzi o życie, które opuszcza świat żywych,
a o życie, które się w nim pojawia.
Jak to?
Wiem, że macie z żoną problem, by spłodzić potomka.
Mizernie zarabiam.
W domu nie czuję się mężczyzną.
Posłuchaj mnie, szefie.
Kto przemycił mi harmonijkę, bym mógł wyrazić siebie przed śmiercią?
- Ja, ale... - To wymagało odwagi.
Dokonał tego mężczyzna.
Gdy szefowa dziś na pana spojrzy,
ujrzy najbardziej męskiego faceta w hrabstwie Kennebec.
A teraz?
Ktoś się wypowie?
Pieśń była miłym dodatkiem.
Wydawał się autentyczny.
Wasze zainteresowania i hobby muszą być typowe dla czarnoskórych,
zgodnie z kulturowymi założeniami.
Pokazujemy klientowi
te nasze cechy, które sprawią, że poczuje się lepiej.
Tylko tyle i aż tyle.
Nie.
Przykro mi. Nie wyczarujesz sobie steka na obiad.
DZIAŁ WSPARCIA
Magia działa jedynie wobec klienta.
Jeśli jest na diecie, to ty też.
Jeśli tyle wie, należy użyć czaru pamięci.
Mogę przejąć zdalną kontrolę nad twoimi mocami?
Kwestie medyczne wymagają kontaktu fizycznego.
Tak. Nawet jeśli jest spocony.
Nie, to ja kontroluję twoje moce.
GARDEROBA
- Fajnie. - Ładnie.
- Tak. - Nie za ciasno?
Bynajmniej.
Chcę wywołać nostalgię, ale bez przesady.
Oczywiście.
To nie serial Korzenie.
I jak?
To interesujące miejsce.
Można by zaktualizować nazwę.
Może „Magiczni Czarnoskórzy”...
W sumie ma podobny wydźwięk...
Co chcesz przez to powiedzieć?
Że to chyba nie dla mnie.
Nie chodzi o ciebie.
Na pewno dla was ta robota ma sens.
Ale jak dla mnie jest trochę...
Chcę wrócić do domu.
Nie pozwolę na to.
Cholera.
Chodzi o większe dobro.
- Organizacja istniała jeszcze przed... - Czy to...
Monticello.
Co?
Tak. Tajne skrzydło.
Dobra.
Prawda jest taka, Aren...
Jestem w Virginii?
Masz talent.
- Budynek zniknął. - Tak.
Twój talent pomoże czarnoskórym bardziej niż setki pochodów.
Jak?
- Pokażę ci. - Nie.
Gdy to wcześniej...
Które zwierzę jest najniebezpieczniejsze?
- Rekiny. - Biali ludzie.
A kiedy tak się dzieje?
- Gdy współpracują z rekinami? - Gdy czują się nieswojo.
Co mają do tego rekiny?
Gdy czują niepokój, mamy kłopoty.
Przeprowadzają się do naszej dzielnicy. Czują niepokój. Gentryfikacja.
Biały gliniarz widzi czarnego,
czuje niepokój, strzela.
Dawniej wystarczyło spojrzenie, żeby biały poczuł niepokój.
- Dlatego nas zabijali. - Rozumiem.
Ostatnią rzeczą, jaką niektórzy z nas widzą, gdy umierają,
jest zaniepokojony biały człowiek.
Ale nie mam im tego za złe.
To wina tej jednej emocji.
Amerykańskie Stowarzyszenie Magicznych Murzynów codziennie zwalcza
poczucie niepokoju białych.
Stoimy na straży ich odprężenia.
Czarni rycerze dbają o to, żeby nikt z naszych nie ucierpiał.
Im biali są szczęśliwsi, tym my jesteśmy bezpieczniejsi.
Widzisz tamtego gliniarza?
Kto wie, może postrzeli bezbronnego czarnoskórego mężczyznę.
- On? - Nie jesteśmy tu dla rekinów.
Powód jest inny.
Nieustannie monitorujemy poziom szczęścia wszystkich białych Amerykanów,
a gdy któryś jest nieszczęśliwy...
zostaje naszym klientem.
Panie władzo?
Ale nie jest tego świadomy.
Używamy Czytnika Białych Łez, by ocenić poziom niezadowolenia
i dajemy znać, gdy ten poziom
wróci do akceptowalnej normy.
Rano spojrzałem w lustro.
Bardziej przypominam ojca niż siebie.
Moja babcia ciągle mawiała:
„Dwóch wojowników nigdy nie pokonasz: Joe Louisa i czasu”.
Chcę nadal czuć się młodo.
Wieczorem wybieramy się do klubu.
Takiego jak na teledyskach?
Jest bardzo ekskluzywny.
Nas wpuszczą.
Jeśli i tobie uda się wejść, może nie jest z tobą aż tak źle.
Chcę spróbować.
Aren, to jednorazowa robótka.
Miły, łatwy klient. Idealny do treningu i pracy na wakacjach.
Lecz niech cię to nie zmyli. Od tego zależy życie naszych.
Roger, posłuchaj. Nie wydaje mi się,
żeby pilnowanie ich szczęścia było aż tak ważne.
Ach tak? To czemu jesteś taki miły?
Bo jestem przyjacielski.
Bo inaczej biali by cię zabili.
Dobra.
Na pewno o tym wiesz
i starasz się temu zapobiec.
Wiedziałbym, gdybym był przewrażliwiony na ich punkcie.
- Tak? - Tak.
Pamiętasz tego białego przechodnia?
- Tak. - Stoisz mu na drodze.
Przepraszam, ja...
To nie było miłe.
Pokuśmy się o eksperyment.
Wmieszaj się w tłum.
Po co?
Skoro dobrze radzisz sobie z białymi, to nie będzie problemu.
Moja mama jest biała. Dorastałem wśród białych.
I to w ogóle na ciebie nie wpłynęło.
Więc nie muszę tam iść.
Boisz się?
- Nie. - No to idź.
- Nie chcę. - Boisz się.
Dobra, pójdę.
- Dla ciebie. - Dziękuję.
Wiem, że czujesz ich niepokój.
Nic nie jest tak wyczuwalne jak on.
Pewnie czułeś go całe życie.
Co zrobiłeś, że patrzą na ciebie w ten sposób?
Jakie mają wobec ciebie plany?
Ich niepokój jest twoim wrogiem.
Nie uciekaj przed nim i zacznij go słuchać.
Co tam, panowie?
O rany.
Klub wygląda super.
Nie wpuszczą mnie. Spójrzcie tylko.
Spróbuj.
Bez szans.
Nie wiem, po co tu przyszedłem.
Kretyn. Co ja sobie myślałem?
Specjalnie wybrałem ten strój, by pójść do klubu.
Wyjąłem go z szafy.
- Kupiłem buty... - Nie patrz na mnie.
Patrz na niego.
Tylko na niego.
Odrzuć inne myśli
i skup się na jego białych, niczym dupcia białego niemowlęcia, uczuciach.
Jako członkowie Stowarzyszenia
nie musicie się przejmować, czy trzymacie dłonie w widocznym miejscu,
ani czy ktoś wezwie policję, kiedy zachowujecie się normalnie.
Będziecie wiedzieć.
Będzie wiedzieć, jak duży niepokój odczuwają
i jak im pomóc.
Nie będziecie musieli się bać.
Widzę go.
Pomóż mu.
Mówią, że moje miejsce jest za biurkiem.
Zasady są ważne.
Posłuchaj.
Nieważne, jak oni cię widzą.
Ważne, jak ty siebie widzisz.
Tak.
Masz rację.
Możemy wejść?
Jasne.
Tak!
Dziękuję.
Zabawmy się!
Co zrobiłem?
Dzięki tobie świat jest bezpieczniejszy.
- Chcę to zrobić jeszcze raz. - To twoja praca.
Panie i panowie,
prezeska Amerykańskiego Stowarzyszenia Magicznych Murzynów, Dede Booker.
Czy masz nas za bogów, Aren?
Schlebiasz mi, ale jesteś w błędzie.
Nasza potęga opiera się na wspólnym działaniu.
Kumulujemy nasze moce.
Jeśli ktoś używa mocy samolubnie i nie stawia klienta na pierwszym miejscu,
nasze moce szwankują.
A to niedopuszczalne.
Z każdym rokiem naszej działalności
średnia długość życia Afroamerykanów wzrasta,
a nasi członkowie żyją jeszcze o pięć lat dłużej,
a to prawie tyle...
ile niepalący papierosów biali.
Przywilej i odpowiedzialność zostały utrzymane
przez nianię Rózi Nitowaczki i Crispusa Attucksa.
Poświęcił się dla ogółu.
Nie zapominajmy o Nancy Green i jej flagowym syropie,
który opłaca naszą pracę.
To szlachetne i karkołomne zadanie.
Dołączysz do nas?
Tak.
Oficjalnie witam cię
w Amerykańskim Stowarzyszeniu Magicznych Murzynów.
Gotowy?
Tak.
- Dzięki. - Dziękuję.
- Halo. - Gdzie ty jesteś?
Daj mi chwilę.
Muszę ci opowiedzieć o pierwszym kliencie. I czemu widzę stół?
Zaraz przyjdę.
Przepraszam.
- Nie uważałem... - Nie szkodzi.
- Przepraszam. - To nic.
Mogę ci kupić nową?
Oczywiście.
To bardzo miłe.
O rany. Patrzyłem, czy nie ma plam po kawie. Chciałem się upewnić.
Pewnie myślałaś, że cię obczajam.
Nie śmiałbym.
W porządku.
- Obiecuję. To nie tak. - Dobra...
Obczajałbym cię, gdybym...
Jesteś piękna, więc...
Zrobiłbym to w odpowiednim ku temu momencie.
Czyli kiedy?
Na przykład na randce...
albo zaręczynach... Bredzę.
Szukałem plam po kawie.
- Spoko. - Dzięki.
Przepraszam.
Nie wierzę ci.
- Co? Czemu? - Po prostu...
Niby mnie nie obczajałeś, ale potem skomplementowałeś.
Skąd wiesz, że jestem ładna...
Jest różnica między zauważeniem czyjegoś wyglądu,
a chamskim obczajaniem od góry do dołu.
- Wiesz? - Dzięki za wyjaśnienie.
Nie powiedziałem, że jesteś ładna.
Powiedziałeś.
- Słyszałam to... - Powiedziałem, że jesteś piękna.
No dobra.
- Tak? - Tak.
Wierzę ci.
- Tak? - Tak.
To bardzo miłe.
Że cię nie obczajam?
Nie. Że sprawdziłeś, czy nie mam plam po kawie.
To bardzo uprzejme.
Taki już jestem. To moja wada.
Tak?
Niby czyim zdaniem?
Dzięki. A czy ja jestem czysty?
Nie ubrudziłem się?
Nie wiem. Obczajałam twój tyłek.
- Jesteś okropna. - Lubisz to?
Przepraszam.
Muszę już iść. Przepraszam.
Przepraszam.
Twój pierwszy klient to Jason Mundt.
Będziesz z nim pracował. Jest grafikiem.
Przyda się twoje doświadczenie z włóczką.
Pracuje w MeetBox.
To największa platforma w social mediach na świecie.
Każdego dnia miliony białych widzą jego projekty.
Wrzucają posty, zostawiają polubienia i tak dalej.
Będziesz majtkiem. To stanowisko pod bosmanem.
Że co?
Bosmanem.
To praca na morzu?
Nie chcieli być jak inne korporacje.
Jasne.
We wtorek o 16.00 odnotowano niebezpieczny wzrost niepokoju.
Był na tyle zły, że chcieliśmy wysłać Specjalny Oddział Murzynów,
ale to moi rówieśnicy i nie wiedzą, czym jest MeetBox.
Nadal ma za niskie morale.
3 MIESIĄCE TEMU DZIŚ
Musisz odkryć przyczynę tego stanu rzeczy i znaleźć rozwiązanie.
Badania wykazują, że mniej czasu poświęconego na pracę
sprzyja produktywności.
Dlatego mamy przekąski, gry
- i rozkładane łóżka na wypadek drzemki. - Super.
Mamy pralnię i myjnię samochodową.
W sumie mógłbyś tu nocować.
Sporo osób tak robi?
- Wspominała pani... - Nie.
Spoko.
Ale zdrzemnęłabym się.
Nic mi nie jest.
To Jason. Będziecie razem pracować.
Kurczę.
Myślałam, że obok Jasona jest wolne stanowisko.
Chodź ze mną na dół.
A to miejsce jest zajęte?
Nie.
Rozgość się.
Super.
Jesteśmy sąsiadami.
Na to wygląda.
Lubisz gry?
- Broń. Broń! - Dobra.
- Zacznij bronić. - Próbuję.
Prawie to mam!
Dobra.
- Cholera. - Tak!
Ale passa!
- Znów mnie pokonałeś. - Trzeci raz.
- Chyba trenujesz, nie? - Mam piłkarzyki w domu.
- Lizzie. - Cześć.
Ja...
To mój pierwszy dzień.
Super. O rany.
Ja już trochę tutaj pracuję.
- Więc... - Tak.
...dlatego tu jesteś...
Znacie się?
- Dopiero się poznaliśmy. - Nie...
- Wybacz. - Kontynuuj.
- Jestem Aren. - Lizzie.
Miło mi.
Dostałeś moje uwagi?
Nie. Byłem na szkoleniu z HR...
Spoko. Musimy to dziś zrobić,
bo inaczej Masterson wróci do domu.
Więc to sprawa praw człowieka.
Racja. Tak.
Załatwię to.
Dziękuję.
- Miło było cię poznać. - Wzajemnie.
- Do zobaczenia. - Pa.
Jaka jest Lizzie?
To moja biurowa żona.
BIAŁE ŁZY
- Wszystko OK? - Nie wiem.
Ten plan nie działa.
Co?
Straciłeś wprawę.
Słucham?
Wprawę w pisaniu na klawiaturze.
Nie wiem, co się dzieje...
Coś jest nie tak.
Pisanie na klawiaturze odzwierciedla to, jak mężczyzna kontroluje swoje życie.
Czyje to słowa?
Rosy Parks.
Serio? Kiedy...
Chodzi o to, że jeśli coś w życiu nam nie wychodzi,
przekłada się to na pracę.
Ale to ty jesteś bosmanem. Ja się nie znam.
Masz rację. Coś jest nie tak. Po prostu czuję się...
- Jaki? - Roztrzęsiony.
Jakbym nie był...
To tak, jakbyś zgubił klucze.
Chcesz się skupić, ale ciągle zastanawiasz się,
- gdzie one są. - Rozumiem.
To nie jestem ja.
Zawsze je odkładam do miski przy drzwiach.
Jasne.
Jest dobrym grafikiem, przekonanym, że szybko zrobi karierę.
Dobra. Co jeszcze?
Zna slang hip-hopowy z lat 90., ale nie Wujka Remusa.
A czego pragnie?
To cenne informacje, ale interesuje nas, czego mu brakuje.
Nie jestem pewien.
Z jakiegoś powodu jego wskaźnik poszybował do góry
wraz z rozpoczęciem projektu.
Ma przyjaciół w pracy?
Ma biurową żonę.
Spędź z nią trochę czasu.
Wypytaj.
Ją?
Nie ma problemu.
Lizzie, tak?
Tak.
Ale super.
Coś ty. Jest okropny.
Jak zmrużę oczy, to przypomina Chrysler Building.
To miał być Empire State Building.
Właśnie. Empire State Building.
- Mówiłeś co innego. - Nie.
- Mówiłeś. - Wydaje ci się.
Co?
- Patrz. - Skoczkowie?
Nie.
To para.
Jak w filmach.
To urocze.
Nieźle, Chrysler Building.
Czad.
Mastersons cię woła.
Idę.
Do zobaczenia, panowie.
- Dobra. - Pilnuj ich.
Robi się.
- Powodzenia. - Pa.
Kto zabrał mój holownik?
Fajna jest.
Tak, jest spoko.
Żartujesz? Daj spokój.
Mądra, zabawna i...
Widziałeś jej pracę? Ma talent.
Jest najlepsza.
Tak, chodzący ideał.
O tobie mówią to samo.
Wszyscy uważają, że jesteś świetnym grafikiem.
- Dzięki. - Jesteście zupełnie różni.
Ale pasujecie do siebie.
- Tak myślisz? - Tak.
Oboje jesteście utalentowani.
Para nie do zatrzymania.
Oczywiście w pracy.
Z OSTATNIEJ CHWILI
MeetBox w ogniu krytyki. Spływają skargi,
że platforma nie rozpoznaje twarzy czarnoskórych.
PROTESTY
Uważa się, że winien temu jest brak różnorodności etnicznej w zespole,
który stworzył tę technologię.
SZANUJEMY CZARNE TWARZE
Z powodu presji, Mick Morton...
CZARNE TWARZE? SERIO?
...obiecał wprowadzić zmiany.
NAWET AWATAR JEST CZARNY
SPOTKANIE ZAŁOGI NASZ ZAŁOŻYCIEL, WASZ EKRAN
Ahoj.
Gdy rzuciłem Harvard, by założyć MeetBox w garażu rodziców,
modliłem się, żeby nie wprowadzili do niego auta.
Pamiętam też, że chciałem, aby to była platforma dla wszystkich.
Przez kilka kolejnych dni
będziecie słyszeli w mediach, że to nam się nie udało.
Usłyszycie niewiarygodne oszczerstwa.
„Mick jest uprzedzony. Jest rasistą.
Mick nienawidzi Ghańczyków”.
Ale to nie jestem ja. To nie jesteśmy my.
Jesteśmy tą samą firmą, która w zeszłym kwartale
zaczęła współpracę z 22 firmami zarządzanymi przez czarnoskórych.
To my przerwaliśmy pracę na 12 godzin
podczas protestów w sprawie George'a Floyda.
To w naszej głównej siedzibie
mamy stoisko z kuchniami świata z daniami kuchni karaibskiej,
a czasem też afrykańskiej.
Jest różnorodna. Inna. Przepyszna.
Lubimy ją.
Tym jesteśmy.
Ale żeby inni to dostrzegli,
z przyjemnością ogłaszam, że za 30 dni
ponowie zaprezentujemy markę MeetBox.
Na ogólnoświatowej prezentacji
nasz najlepszy zespół grafików pokaże MeetBox w nowej odsłonie.
Będziemy mieć nowe logo, slogan,
nowe oddanie tym samym wartościom, dzięki którym wszystko osiągnęliśmy.
Jest niesamowity.
Tego chce Jason. Być jak Mick.
Mick jest CEO.
Jason to klient na pięć, dziesięć lat. To inny typ klienta.
Mniej magii, więcej słuchania.
Tak. Dobrze się bawię i jestem wyluzowany.
Jakbym był tajniakiem, ale nic mi nie grozi.
ŻYJ, ŚMIEJ SIĘ, KOCHAJ
Mam pytanie o biurową żonę Jasona.
Po prostu zaproś ją na randkę.
- Mogę? - Nie jesteśmy mnichami.
Boisz się ją zaprosić.
Zbieram się na odwagę.
Kiedy to zrobisz?
Jutro.
Dobra.
Stary.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Serio. Olśniło mnie.
Jak mogłem być taki ślepy.
O czym konkretnie mówisz?
O Lizzie.
- Co? - Nie zgrywaj się.
Wiem, co robiłeś. Ciągle o niej gadałeś.
Chciałeś nas zeswatać.
Nie. Wcale nie.
- Ja... - Luzik. Serio.
Dzięki tobie zacząłem się zastanawiać, dlaczego nie jesteśmy parą.
I nagle do mnie dotarło.
Lizzie mi się podoba.
Stary,
chciałeś być taki jak Mick.
I dalej chcę.
Chcesz obu rzeczy?
Tak. Super, nie?
Tak.
Fajnie jest mieć jasne cele.
To racja.
Chce obu rzeczy?
Tak. A tak w ogóle można?
Tak. Ale podwójne pragnienie to trudne zadanie, jak na pierwszego klienta.
Super. W takim razie skupię się na pracy,
a jemu zostawię sferę związkową.
Firma szykuje się do rebrandingu, więc...
Nie. Skupisz się na obu rzeczach.
I mam nadzieję, że nie muszę mówić,
że nie możesz mieć z Lizzie relacji romantycznej.
Czy będziemy mieć problem?
Jeśli Jason nie będzie najważniejszy, nasza magia przestanie działać.
Myślałem, że to była tylko motywacyjna gadka.
Jesteśmy w tym razem.
Musisz zeswatać Lizzie i Jasona.
A ja muszę wozić zrzędliwą babę.
Lizzie napisała.
Co mam odpisać?
A co ci napisała?
„Prześlesz mi harmonogram?”.
Co to znaczy?
O mnie rozmawiacie?
Co słychać?
Serio? Zgadłam?
W sumie to tak.
Zastanawialiśmy się, czy chcesz pójść z nami na drinka po pracy.
- Właśnie. - Prawda?
Super pomysł, czemu nie.
O ile Jason prześle mi harmonogram.
Luzik arbuzik.
Super. Dajcie znać, kiedy idziemy.
W porządku.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Rany. - Znajdę...
Znajdę jakąś wymówkę i pójdziecie we dwoje.
Co?
Nie.
Idziesz z nami.
- Czemu? - Słyszałeś mnie?
„Luzik arbuzik”.
Nigdy tak nie mówię.
Dobra. Zostanę na jednego drinka. OK?
Mam jej wysłać harmonogram?
- Tak. Teraz. - Wysłać?
Zrób to od razu.
Pracowaliśmy z Jasonem nad tym od tygodnia...
A Masterson zasnął na moich oczach.
Boże.
To zabawne. Masz coraz lepsze historie.
- Co nie? - Tak.
- Robię się zabawniejszy. - Ułatwiasz mi pracę.
- Może. - Tak.
- Zamawiamy jeszcze po jednym? - Tak.
- Dobra. - Tak? OK.
- Ja je odniosę. - Tak?
- Jasne. - Dzięki.
Mówiłem ci...
Ciąg dalszy skandalu dotyczącego rozpoznawania twarzy przez MeetBox.
Jeszcze raz to samo.
Technologia wymagana, by wejść na platformę,
uniemożliwiła mieszkańcom Ghany logowanie przez kilka dni.
Z jednej strony wzrosła moja produktywność w pracy,
ale z drugiej to przejaw rasizmu.
Wzburzenie widać w social mediach,
gdzie pojawił się hasztag „GhanaGate”...
Mam dość tego systemu rozpoznawania twarzy.
Wiem. To był błąd.
Nie o to chodzi. Mam dość myślenia o tym,
że pracujemy dla ludzi za to odpowiedzialnych.
Więc wszyscy członkowie zespołu to źli ludzie?
Tego nie powiedziałam.
Czy ty... To był twój ostatni projekt?
Tak.
Robimy, co możemy.
Przepraszam. Zapomniałam, że nad tym pracowałeś.
Nie, to...
- Nie dbam o to. - Tak sobie tylko narzekałam...
Ludzie są wrażliwi. To bardzo delikatna sprawa.
O to mi chodziło.
- Jasne. - Nie jesteś zły.
- Wcale. - Właśnie.
- Przepraszam. - Nie ma za co.
Ale dziękuję.
Wszystko jest OK.
Czy pomogłoby, gdybyśmy mieli w zespole mniejszości etniczne?
Może tak.
Konkurencja była duża, a nikt z twoich się nie dostał.
Nie wiem, czego ode mnie oczekują.
Nie przejmuj się tym.
- Właśnie. - To przede wszystkim.
Tak.
Racja. Nie przejmuję się.
Przez chwilę o tym myślałem.
Było, minęło.
Nie można się wyłącznie skupiać na komentarzach hejterów...
Cholera.
Co?
Powinnam była coś powiedzieć.
Powiedziałaś.
Dokładnie to, co sam myślę o tym skandalu.
A potem Jason poczuł się winny i się wycofałam.
Jestem taka głupia.
Nie. Po prostu...
Chciałaś, żeby poczuł się lepiej.
Ja też.
Ale teraz czuję się gorzej. Ty nie?
Nie każda gra jest warta świeczki.
Chyba nie umiem rozróżnić, która jest.
Działam automatycznie.
To bez sensu.
Wręcz przeciwnie. To tak...
Gdy ktoś kicha, automatycznie mówisz: „na zdrowie”.
Potem dopiero się zastanawiasz, czemu kichanie ma wyjść komuś na zdrowie.
Tak.
- Prawda? - Tak.
Sama nie wiem. Nie umiem bronić swojej racji,
ale gdy zobaczyłam, że też poczułeś się niezręcznie,
to...
Powinnam była coś powiedzieć.
Dziękuję, że to mówisz.
To miłe.
Niewiele osób wstawiłoby się za mną, więc...
Ja też się nie wstawiłam. Tylko o tym pomyślałam.
Lizzie wzięła mnie rano na stronę i powiedziała,
że wczorajsza rozmowa ją zdenerwowała.
- Co? - Właśnie.
Ale ty nie byłeś zdenerwowany?
- Nie. - To dobrze.
Dziwne, nie?
Naprawdę zależy mi na tej sprawie.
Podchodzę do tego poważnie,
ale nie wiedziałem, że jest z mniejszości etnicznej.
Nie atakuj mnie, jeśli jesteś...
taka jak ja.
Kumasz?
Serwujesz?
Tak. Wybacz.
- Ale wyjaśniliście sobie wszystko? - Tak.
Na koniec zaczęła ze mną flirtować.
- Tak? - Tak.
Ma taki nawyk, że dotyka mojego ramienia...
- Ostrożnie. - Wybacz.
Masz piłeczkę?
- Tak. - Dobra.
Nasza społeczność zaczęła się nieformalnie łączyć
już za czasów niewolnictwa w Monticello, by uniknąć poważnych kar.
Teraz, gdy wszędzie widzę niepokój białych,
zaczynam dostrzegać, co to ze mną robi.
Ciągle ich przepraszam.
Słuchaj wykładu.
Przepraszam.
Widzisz?
Miałeś rację, mówiąc, że całe życie byłem tego świadomy.
Nie byłem w stanie wyjaśnić mojej rzeźby,
ale wydaje mi się, że jest... Roger?
Roger?
Rozumiesz mnie?
Już jakiś czas temu przestałem.
Wybacz.
Lizzie, twoja...
BAR Z SOKAMI
Świetnie spisałaś się z logo.
To efekt pracy zespołowej.
Wiem, że zrobiłaś najwięcej, więc...
- Wiem. - Dziękuję.
Tak.
Chcę, żebyś wiedziała, że cię doceniam.
- Dziękuję. - Po prostu...
Nasz zespół będzie samodzielnie prezentował logo Mickowi,
więc poproszę...
żeby Jason to zrobił.
Ale to... Przepraszam. To mój projekt.
Tak, wiem.
Po prostu Jason jest lepszy w te klocki.
- Doprawdy? - Jest charyzmatyczny i...
- Głośny... - Bo to głośna firma.
Mam wrażenie, że...
Od dawna prosiłam cię o taką szansę.
Rozmawiałyśmy o tym podczas oceny mojej pracy.
Ten projekt wiele dla mnie znaczy...
Mam szansę na awans na wiceadmirała.
Słyszysz? Na wiceadmirała.
Jasne.
Powinnyśmy się teraz wspierać.
Słyszałam o tym.
To wspaniale.
To duża prezentacja, a Jason lepiej się nadaje w przypadku tych osób.
- Będzie dobrze. - Tak, wiem.
Masterson wzywa. Dołączę do was w barze.
W porządku.
Wybacz, muszę iść do domu.
- Co się stało? - Nic, tylko...
- Wszystko w porządku? - Tak.
Cholera.
Dzięki.
Nie musimy iść do baru.
Możemy się przejść i pogadać.
Wybacz, ale nie jestem teraz w nastroju.
Rozumiem.
Mówię serio...
Marny ze mnie kompan.
Wydaje mi się, że to poprawi nam humor.
TYPIARA
- Boże. - Pierścionek z napisem „typiara”?
Spodobał ci się.
- Jest lansiarski. - To prezent...
Idealny dla typiary.
- „Typiara”. - Dobra.
Pójdę na krótki, dołujący spacer.
W porządku.
Zero radości.
Moim zadaniem jest wszechstronnie wspierać Jasona,
ale ja też jestem dobrą graficzką.
- Jesteś najlepsza. - Nie wiem...
- Tego nie wiem, ale... - Jesteś.
Byłem na RISD z dobrymi grafikami. Wymiatasz.
- Dzięki. - Serio.
To wiele dla mnie znaczy. Dziękuję.
Szczerze mówiąc, ja również tak uważam.
To dla mnie ważne.
Wiele lat mi zajęło, żeby móc powiedzieć,
że nie jestem kompletnie do bani.
I to...
W organizacji niby panuje merytokracja.
Mick to wolnorynkowy psychopata.
Gdyby krwawy sport był opcją na promocję,
wszystkich nas wrzuciłby na arenę, żebyśmy walczyli.
Jakby co, sama bym się zgłosiła.
- Jestem aż tak zaangażowana. - Rozumiem.
Jestem dobra.
Jesteś naprawdę niesamowita.
Zawsze jesteś niesamowita, ale teraz czuję, że...
Porównuję to do siebie. Gdy tracę jakąś okazję,
stwierdzam, że to było do przewidzenia i już.
- Ale ty... - Czekaj.
Brakuje mi słowa.
- Dlatego jestem kiepski. - Skończyłeś RISD.
- To co innego. - Wcale nie.
To jak Harvard malowania palcami.
Tak się reklamują na ulotkach.
Właśnie. Możliwość nauki u nich jest niesamowita sama w sobie.
Co studiowałeś?
Rzeźbę.
Serio?
Nadal rzeźbisz?
Już nie.
Dawniej to kochałem, ale to trochę podobne do tego, co mówiłaś.
Co takiego?
Nie wiedziałem, czy byłem naprawdę dobry, ale niezrozumiany,
czy byłem szaleńcem, który tworzy rzeźby z włóczki.
Rzeźby z włóczki?
- Tak, wiem... - Rzeźby z włóczki?
Tak.
Masz zdjęcia?
- Mam. - Tak?
- W 2D to nie to samo... - Boże.
- ...i na ekranie są małe. - Jesteś pewien?
- Pokaż. - No weź!
- Ale odlot. - Tak,
na żywo robią inne wrażenie.
Co bym czuła, gdybym widziała ją na żywo?
Spokój.
Ciszę.
Tak wyobrażam sobie stan medytacji, którego nigdy nie można osiągnąć.
Więc poczułabym się zrelaksowana?
Nie umiem o tym opowiadać.
- Czemu mnie zmuszasz? - Wcale nie.
Dobrze ci idzie.
Tak...
Moje dzieła dotyczą poczucia... komfortu.
Nie mówię o komforcie, jaki dają wygodne buty, a o wewnętrznym komforcie.
Widziałem, jak okradziono faceta z Wall Street.
- To przykład dogłębnego komfortu. - Dobra.
Facet był bardzo zdziwiony.
To dość typowe dla kradzieży.
Chodzi o to, jak się zdziwił.
Tuż przed kradzieżą
był pewien, że nic mu nie zagraża,
więc długo mu zajęło, zanim zrozumiał, co się stało.
Przysięgam, że przez sekundę myślał,
że nóż był prezentem dla niego.
Było dla niego bardziej prawdopodobne, że ktoś da mu przypadkowy prezent,
niż go zrani.
Rozumiem.
Chciałbym wiedzieć, jakie to uczucie,
mieć takie oczekiwania wobec świata...
nawet przez chwilę.
Jakbym dryfował w słonej wodzie
i mógł się zrelaksować.
Dzięki czemu tak się czujesz?
Dzięki peruwiańskiej wełnie.
I... dzięki rozmowom z ludźmi.
Konkretnie ze mną.
Nie z wyobrażeniem mnie, ale z prawdziwym mną.
A kiedy jesteś prawdziwy?
Powiedziałem coś dziwnego?
Wybacz.
- Hej. - Siedzisz?
Już nie.
Stary, przedstawię ofertę Mickowi i całej spółce.
No nieźle.
Wiedziałem, że to nadejdzie. To ta chwila.
Zabieram cię ze sobą. Wysłałem ci szkic.
Dasz radę ich oczarować dzięki swojej magii?
- Jasne. Bez problemu. - Dzięki, stary.
Muszę wracać do pracy.
Nie szkodzi. Ja też powinnam już iść.
Dzięki za spacer.
Do usług.
- Do zobaczenia. - Pa.
Dotacja na gospodarstwo to nie zasiłek, bo rolnicy nie są leniwi.
Wiesz?
Popatrzył na mnie.
Myślę sobie: „No”.
Obaj byliśmy zmieszani.
A potem wstaliśmy.
Nie wiem, co było potem. Byłem pijany...
Dlatego nie masz się czego wstydzić.
Normalnie unosiłabym się nad wami niczym bogini.
Dzięki mocy setek czarnoskórych działających dla wspólnego dobra.
Ale dzisiaj Kyle musiał mi przynieść krzesło.
Dlaczego? Bo ktoś z was postąpił wbrew społeczeństwu.
Nasze moce zniknęły, bo ktoś myśli o sobie.
Kto?
Brutus i Kyle musieli dźwigać to krzesło niczym zwykli robotnicy.
Brutus studiował na Dartmouth.
To poniżej jego godności.
A Kyle studiował...
Kyle, skarbie, gdzie studiowałeś?
Na Cornell.
To nadal czołówka.
Czyja to sprawka?
Tonya.
Opowiedz o swych przewinach.
Nagadałam klientowi.
Tylko trochę.
Powiedziałam:
„Może jeszcze raz przeczytaj podstawową, specjalistyczną dokumentację”.
I tyle?
Padły przekleństwa.
Nie czytał jej. Cytuje ją, ale jej nie czytał.
Dość już usłyszałam.
Zostajesz wykluczona z Amerykańskiego Stowarzyszenia Magicznych Murzynów.
Zostanie na ciebie rzucony czar wymazujący pamięć,
dzięki któremu zapomnisz o pracy w organizacji.
Czeka cię najsurowszy wymiar kary.
- Będziesz żyła w Ameryce... - Nie.
...jak...
zwykła, czarnoskóra osoba.
Pracujemy nad odzyskaniem mocy.
Zazwyczaj Tonya w tym pomagała.
Co za szkoda.
Za Tonyę.
Jest...
Była najmądrzejsza z nas.
Ona nadal żyje, prawda?
Pewnie nie.
Bez czarów przeciwko przestępstwom z nienawiści
może dojść do tragedii.
Po wyjściu od nas mogłaby natknąć się na nazistę.
Nie chciałem cię tak zniechęcać.
Nic mi nie jest.
Nie zajmuję się rekrutacją.
Nie opiekuję się nowymi, jak tobą.
Serio?
Według Dede jestem zbyt surowy.
Co?
No właśnie. Da się mnie lubić.
Czemu ja?
Powiem ci komplement.
Nie widziałem nic równie bolesnego jak to,
gdy szedłeś przez salę pełną białych.
Dziękuję.
Od razu zawołałem Dede i powiedziałem:
„Sam zajmę się tym młodym człowiekiem”.
Zdałem sobie sprawę,
że nigdy nie podziękowałem ci za pomoc tamtej nocy.
Nie musisz...
Mimo wszystko.
Podziękuj mi, wykonując dobrą robotę.
Dobra.
Cześć.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wczoraj miałam zły humor, a ty się mną zaopiekowałeś.
Więc teraz kolej na ciebie.
- W porządku. - Dobra.
Serio nigdy nie grałeś?
Tak. To dobra zabawa.
- O Boże. - Co nie?
Patrz. Jest spalony.
- Nadal widać płuco. - Taka...
Mam sugestię odnośnie do Lizzie.
Dajesz.
Może poproś Lizzie, żeby zrobiła prezentację razem z tobą.
Po co? Ja gadam, ty zajmujesz się slajdami. Czego więcej nam potrzeba?
Jest świetną graficzką. Na pewno będzie jej miło,
zwłaszcza że ci się podoba.
Tak, ale to nie fair.
Nadal będziesz rozmawiał z Mickiem.
To nie fair w stosunku do niej.
Co? Jak to?
Jeśli dasz komuś szansę, na którą nie zasłużył,
skazujesz go na porażkę w przyszłości.
Więc to nie fair.
Nie uważasz, że zasłużyła?
Wiesz, Masterson wybrał mnie, więc...
To prawda, ale mógł wybrać ją.
- Czyżby? - Tak.
Mogę jedynie mówić za siebie.
Pewnie na to zapracowałem.
A jeśli Lizzie dała z siebie tyle samo?
Jej nie wybrał.
To, że wybrał ciebie, jest dowodem na to, że zasłużyłeś?
Tak jakby. Podnieś rapier i dźgnij ich w nos.
Pewną rolę odgrywają szczęście, talent i inne czynniki,
ale uważam, że większość dostaje to, na co pracuje.
Wybrał mnie. Nie ją.
A inne rzeczy nie składają się na jej sukces?
Niby jakie?
Nie łatwiej jest odnieść sukces, gdy ludzie całe życie traktują cię
jak w czepku urodzonego?
- Pijesz do mnie? - Tak.
Sukces był mi pisany, więc i tak by się nie mylili.
A jeśli uważaliby, że nie odniesiesz sukcesu?
Niby czemu? Odniosłem go.
To pytanie hipotetyczne.
Powiedziałbym: „Nara, hejterzy”.
To pewna siebie postawa,
ale gdybyś całe życie był dyskredytowany...
Jestem pewny siebie, więc nie pozwoliłbym na to.
A co jeśli twoja pewność siebie nie jest twoja,
tylko nauczyłeś się jej,
przez to, jak byłeś traktowany?
Jeśli o mnie chodzi, to nie wiem, jak do tego doszło,
ale mam wrażenie,
- że nauczono mnie, że inni... - Stary, hamuj.
- Moja wina. Nie... - Hamuj humvee.
- Wybacz. - Wolniej. Dobra robota!
Myślałem, że miniemy ten punkt. Nieźle.
Co mówiłeś?
Nic takiego.
- Rany. Mogłeś umrzeć. - Tak.
Szukałeś czegoś konkretnego?
Inspiracji.
- Tak? - Trudny klient.
Kiedy Oscar wyczuwa naprawdę silną reakcję,
pozytywną albo negatywną, któregoś z klientów,
zaczyna ją nagrywać.
Archiwizujemy je tutaj, żeby w każdej chwili móc je odczytać.
Zazwyczaj to nasze najlepsze momenty w pracy.
Ostatnio udało nam się nagrać...
Wybacz, nie jest opisany.
Dlatego nie masz się czego wstydzić.
- Przepraszam. - Spoko.
Chcę już zobaczyć to zdjęcie.
Nie wyszło. Zróbmy jeszcze jedno.
Gotowi? To musi wyjść.
Był moim drugim klientem.
A ona...
To Annie.
Najpierw on się w niej zakochał. A potem ja.
A potem zrobiłem swoje.
Żałujesz tego czasem?
Żal to cecha białych.
Chyba nie do końca.
Moja babcia uważała inaczej.
Zamierzasz cytować swoją mądrą babcię?
Mnie?
- Tak, ale ta istnieje naprawdę. - Jasne.
Mój tata był pucybutem.
Pewnego dnia,
gdy miałem pięć, sześć lat,
poszedłem do miasta, by go zobaczyć.
Biegłem do niego cały w skowronkach.
Ale zanim do niego dobiegłem, biały facet, który siedział u niego na krześle...
splunął mu na głowę.
Opluł go.
Ujął to tak,
że mój tata potrzebuje więcej materiału do polerowania.
Stanąłem jak wryty.
Mój tata był w gorącej wodzie kąpany.
Mówiłem sam do siebie...
„Zaraz zbije tego białasa na kwaśne jabłko”.
Ale zamiast tego starł ślinę z głowy,
spojrzał na niego i się uśmiechnął.
Pobiegłem do domu zapłakany, myśląc o tym uśmiechu.
Gdy zobaczyłem babcię,
powiedziałem jej, jak bardzo wstyd mi za ojca.
Babcia zamarła.
Wiesz, co powiedziała?
Co takiego?
„Jeśli twój tata wróci do domu żywy...
nie ma czego żałować”.
Czy w tej pracy coś straciłem?
Dumę?
Ją?
Tak.
Ale nie żałuję ani jednego uśmiechu...
bo nadal tu jestem...
w przeciwieństwie do innych.
A co z tą częścią ciebie, która umiera za każdym razem,
gdy się uśmiechasz?
- A wolałbyś od razu umrzeć w całości? - Nie, tylko...
To tylko duma, Aren.
Chyba nie tylko.
Uważasz tak, bo nie odpuściłeś jej sobie, jak ci kazałem.
Skąd o tym wiesz?
Bo wiem wszystko.
Jestem czarodziejem.
No tak.
Gdy dostaniesz nowego klienta,
zaczniesz o niej zapominać.
Więc czemu trzymasz jej zdjęcie?
Żeby o niej nie zapomnieć.
To brzmi okropnie.
To lepsze niż alternatywa.
Jeśli w jakiś sposób wtrącisz się w jej relację z klientem,
grozi ci usunięcie pamięci.
Nie będziesz pamiętał, że istniała.
Przykro mi, ale na tym polega ta praca.
Lizzie?
Chciałem przeprosić
za moje wczorajsze zachowanie.
Daj spokój.
- Dzięki. - Tak.
Ale naprawdę...
chcę, żebyśmy byli przyjaciółmi.
Chcę, żeby to wybrzmiało, bo...
wydaje mi się...
że wszystko do tego zmierzało,
a potem dziwnie się zachowałem.
Tak. Pełna zgoda.
Więc...
przyjaźń?
Tak.
- Jesteśmy przyjaciółmi? - Oczywiście.
- Oficjalnie ustalone. Przyjaźń. - Tak.
Umowa to umowa.
- Wracam do pracy. - Dobra.
- Do zobaczenia. - Jasne.
Aren?
Tak?
Przepraszam, ale...
Powiedziałeś, że wszystko...
zmierzało do tego, że zostaniemy przyjaciółmi, ale...
ja bym tego tak nie nazwała.
A jak byś to nazwała?
Że zaiskrzyło między nami.
Nie mam racji?
Wyszłam z założenia, że zacząłeś się dziwnie zachowywać,
bo to było za wcześnie albo za dużo.
Albo dlatego, że mam wyższe stanowisko.
- Ach tak? - Tak.
Mogę ci wydawać polecenia.
Przywidziało mi się?
Nie.
Dziękuję.
To była piękna iskra.
Ale?
Ale...
Dopiero co zacząłem tę pracę i...
Przepraszam...
Nie przepraszaj.
Ja powinnam cię przeprosić.
Nie powinnam była tego poruszać w pracy.
Jesteśmy przyjaciółmi.
- Przyjaźń? - Tak.
- Przyjaźń. - Tak.
Pójdę już do domu.
Do zobaczenia.
- Dobra. - Na razie.
Trzymaj się.
Da się wyczuć napięcie.
Czarne, ale znośne,
bo nie chcą wiedzieć, ile was kosztuje niesienie im pomocy.
Smutek w waszych oczach, widoczny z każdym uśmiechem.
Gula w gardle, która powstała przez to, co niewypowiedziane.
Pokazujemy klientowi te cechy, które sprawią, że poczuje się lepiej.
Tylko tyle i aż tyle.
- Hej... - Dziś prezentacja!
Spotkajmy się 30 min wcześniej. I mam ci coś do powiedzenia o Lizzie.
- Tak? - Oj tak.
Zaraz po prezentacji zaproszę ją na randkę.
Jesteś tam?
Słyszałeś, że po prezentacji zaproszę ją na randkę?
Przepraszam, ja...
Nie szkodzi. Mam świetny plan, ale potrzebuję twojej pomocy.
Mówiłeś mi, co ją bawi. Co to było?
Chyba...
Hej, tu Lizzie. Zostaw wiadomość.
Lizzie, jesteś w pracy? Musimy pogadać.
Jesteś niedaleko? Nie chcę bosmanować, ale spóźniasz się.
Kiedy przyjdziesz? Gdzie jesteś?
ODRZUĆ
Co? La Croix?
Nie, to nie jest doker, Tyler.
Chcę sok ze świeżo wyciskanych owoców. Ruchy!
Mick. Jestem Jason. Miło mi.
Wszyscy jesteśmy jedynie workami mięsa.
W pudełku.
Linda.
- Zespół gotowy? - Oczywiście.
Wspaniale. Przed tobą świetlana przyszłość.
Chyba opuściłam moje ciało.
- Gotowi? - Tak.
Dobra.
Ahoj!
Dziękuję za przybycie.
Chociaż w sumie jesteście przy biurkach, a my nadajemy na żywo.
Jest pewne badanie...
MEKSYK
...w Harvard Business Review.
Według niego spotkania w dużych grupach prowadzą do dobrej zabawy.
I związków zawodowych.
Dlatego wszyscy będziemy się dobrze bawić.
Chcę, żebyście mówili pojedynczo.
Zacznijmy od Los Angeles.
Seul?
Gdzie byłeś? Zaraz prezentacja!
- Nie mogę teraz gadać. - Zaraz zaczynamy.
- Widziałeś Lizzie? - Będzie na prezentacji. Chodź.
Niedawno licytowałem Źródło Ayna Randa.
I przegrałem.
Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że nienawidzę przegrywać.
Ale to było ekscytujące.
Na nowo obudziło moją chęć wygranej.
Natomiast skandal Ghanagate...
przypomniał nam, że należy położyć większy nacisk na łączenie ludzi.
Projekt pomoże im odnaleźć ukojenie.
- Nie ma jej. - Znajdziesz ją.
To ważne. Zrozumiałem coś.
Prezentacja jest ważniejsza.
Sam możesz przewijać slajdy.
- Nie. Musisz tu być. - Bo?
- Bo tak. - Tylko naciskam guzik.
- Mam mówić jaśniej? - Najwyraźniej.
W rebrandingu chodzi o różnorodność.
Powitajcie razem ze mną na scenie Lindę Masterson,
kierowniczkę zespołu ds. projektowania z LA.
Dziękuję, Mick.
Śmiało mogę stwierdzić,
że sukces załogi jest zależny od jej kapitana.
Z Mickiem za sterami
niestraszne nam góry lodowe.
Nie...
Nie podoba mi się to.
- Co? - To, co powiedziałeś.
Dobra.
Powiedziałeś, że jestem tu z powodu rasy.
- To nie jest OK. - Co?
Chciałem, żeby to wybrzmiało.
Czuję się jak wariat, że muszę to mówić na głos, ale...
Chociaż raz chcę powiedzieć, co myślę.
Nie jestem rasistą.
- Co? - Nie jestem rasistą.
Nie o to mi chodzi. Mówię ci, jak się czuję.
To dla mnie przełomowe,
bo zazwyczaj martwię się uczuciami innych.
Nie mówię rasistowskich rzeczy.
Nie. Mówię o sobie.
Nie ma we mnie krzty rasizmu.
To dla mnie ważna chwila,
i bez urazy,
ale nie obchodzi mnie, czy jest w tobie krzta rasizmu.
Nie możemy mówić takich rzeczy. To jak wyrok śmierci.
- Nie. Postrzał to wyrok śmierci. - Wiesz, o czym mówię.
Nie, nie wiem. Wiem, co powiedziałeś.
Potrzebujesz mnie na scenie z powodu różnorodności.
- Wcale nie. - A jednak.
Powiedziałem, że prezentacja dotyczy różnorodności.
To jedno i to samo.
To nie było tak.
Przesłyszałeś się.
Przecież słyszałem...
Wtedy byłbym rasistą.
A nim nie jestem, więc tego nie powiedziałem.
Nie chcesz poczucia winy, więc udajesz, że to nie miało miejsca?
- To porąbane. - Bo takie jest.
Możemy się skupić na zadaniu?
Przed wami Jason Mundt.
- Nie dbam o twój rasizm. - Stary...
Wszyscy są rasistami.
Boli mnie, że udajesz, że to nie miało miejsca.
Przykro mi, że czujesz się urażony.
Jak możemy przejść nad tym do porządku dziennego...
- Są kochankami? - Chyba nie.
- Nie chcę reparacji. - Przerabiałem rasizm.
- Wysłuchaj mnie. - Przerabiałem niewolnictwo.
Że co? Przerabiałeś niewolnictwo?
Uczestniczyłeś w tym?
- Niby jak? - Ja...
Wystarczyło wysłuchać,
co chciałem powiedzieć!
- Co się dzieje? - Nie wiem. Oszalał.
Chcesz mówić o „Różnorodnych doświadczeniach”.
- Durny tytuł. - Zajmę się tym.
W ogóle cię to nie interesuje.
Przepraszam.
- Mick, dołączysz? - Chyba mogę wam pomóc.
- Zaczynaj. - Ahoj, MeetBox.
- Myślisz, że mnie rozumiesz? - Tak.
Jestem Jason.
Nie rozumiesz innych. Kupiłeś wyspę.
- No tak. - Zacznę...
Nie masz w sobie empatii.
- Nie można mieć i wyspy, i empatii. - Mów.
- Racja. - Przestań.
Przepraszam.
- Czemu to robisz? Kumplujemy się. - Nie.
Gdybyś chciał się przyjaźnić,
musiałbyś ze mną rozmawiać i mnie słuchać
oraz przyjąć do wiadomości,
że żyję w kraju, który, jak odnoszę wrażenie, chce mojej śmierci.
Co?
W którym gros ludzi
jest gotowe wyjaśnić, co prawdopodobnie zrobiłem nie tak, że zostałem postrzelony.
- „Prawdopodobnie”. - Czuję to codziennie.
- Powiemy o różnorodności... - W każdym spojrzeniu, filmie...
- ...a nie o śmierci. - ...który ma dodać otuchy.
To wszystko zmienia.
Sposób, w jaki chodzę, to, jak się wysławiam,
i gdzie się znajduję.
Zajmę się tym.
To zmienia podejście do ryzyka. Kalkuluję, które jest opłacalne.
Całe życie zajęło mi,
żeby pojąć, z jakim ciężarem przyszło mi żyć każdego dnia.
- „Jestem Jason...” - I teraz,
gdy odkryłem, że to wpływa na wszystko, co robię...
Linda, nie jesteś...
...stwierdzacie, że jestem szalony, bo to widzę?
Nie narazicie mnie na niebezpieczeństwo,
tylko dlatego, że nie chcecie wyjść na drani.
Młodzieńcze...
Bądźcie draniami.
Mick, poczekaj.
- Jason! - Słucham?
Poczucie wstydu z powodu tego, kim się jest?
Czuję to całe życie.
- A to miejsce... - Wiecie co?
- ...ten kraj... - To MeetBox.
...do tego stopnia ma gdzieś, czy istnieję, czy też nie,
że śmiem twierdzić, że nie mam prawa do tej egzystencji.
Pozostajesz głuchy na to, co chcę ci powiedzieć.
Tak działa Mick i MeetBox.
Pieprzę to!
Właśnie tak!
Zasługuję, by tu być.
Nie tylko na scenie, ale i na świecie!
Możesz mi nie wierzyć, ale to dla mnie przełomowe.
Chcecie poznać moje różnorodne doświadczenie?
Jestem na tej planecie od 27 lat.
A dopiero teraz odkryłem, że zasługuję na życie.
Nie wiedziałem.
Ja też nie.
- Cześć. - To było...
Przeniosę nas.
Co?
- Nie mam czasu, by to wyjaśnić. - Boże.
To może być nasze ostatnie spotkanie,
ale wiedz, że nie oszalałaś.
Między nami coś zaiskrzyło.
Chciałem to zrobić od chwili, gdy cię ujrzałem...
Aren?
Aren Mbondo...
widzieliśmy, czego dopuściłeś się na scenie.
Te przestępstwa stanowią zagrożenie
i przez nie muszę siedzieć tak wysoko.
Co się wydarzyło, gdy opuściłeś audytorium?
Przeniosłem obiekt westchnień klienta w romantyczne miejsce
i chciałem ją pocałować.
Już wcześniej mi się podobała
i to on wszedł z buciorami na mój teren.
Jak śmiesz się usprawiedliwiać?
Całe życie uważałem, że muszę pomagać białym.
A tutaj tak właśnie jest.
Ale... nie powinno tak być.
Ale to rozumiem.
Aren, zostajesz wykluczony
z Amerykańskiego Stowarzyszenia Magicznych Murzynów.
Nie dziwi mnie to.
Miałeś kiedyś wstrząśnienie mózgu?
Ten czar uszkadza mózg.
To nie problem.
- Czy... - Daj mi chwilę.
Dobrze.
Wiesz, że nie dasz sobie rady?
Poradzę sobie.
W porządku.
Cholera.
Co?
Chyba wpłynąłeś na członka społeczeństwa.
Potrzebuję pomocy.
Chyba nie wiesz, jak działa państwo dobrobytu.
Co?
To musi działać w obie strony.
Nie mogę jako jedyny łapać cię za krocze.
Też czasem zmacaj mojego penisa.
To sytuacja bez precedensu. Nietypowa. Duża.
- Pozbawiłem cię pracy? - Nie.
Bycie Magicznym Murzynem nie opiera się tylko na magii.
Będziemy istnieć, póki biali będą czuć niepokój.
W porządku.
- Pójdę już. - Czym będziesz się zajmował?
Myślę o nowej rzeźbie.
Z włóczki? Przecież twoje rzeźby nikomu się nie podobały.
Ale mnie się podobały.
Skoro nie mogę wymazać ci pamięci,
napisz do mnie wieczorem.
Dobrze.
Tylko bez emotek. Użyj słów.
Jestem ciekaw, jak sobie teraz poradzisz.
Z czym?
Nie zostawiłeś jej w LA.
WIADOMOŚĆ GŁOSOWA NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
O nie.
Nie.
Co się dzieje? Zostawiłeś mnie.
- Zostawiłeś mnie... - Przepraszam!
...na Empire State Building. Co się dzieje?
Jestem na moście Brooklińskim.
Jadę na lotnisko.
Jestem w Nowym Jorku.
Wylądowałam w LA. Jadę do domu.
Zadzwoń i daj znać, czy u ciebie wszystko OK.
Lizzie.
Tak bardzo cię przepraszam. Gdy cię zostawiłem, nie...
Ja...
Cześć.
Aren.
Tak mi głupio, że zostawiłem cię w Nowym Jorku.
Nie miałem takiego zamiaru.
- Masz moce czy... - Nie. Dobra.
Masz prawo wiedzieć.
Należę do magicznego stowarzyszenia,
a raczej należałem. Odszedłem.
I dobrze.
Żartujesz?
Nie.
Co za zbieg okoliczności.
Ja też należę do magicznego stowarzyszenia
i planowałam odejść.
- Bardzo zabawne. Należało mi się. - Mówię poważnie.
Ale najpierw chciałam cię porwać i zostawić na wieży Space Needle.
Chciałem być romantyczny.
Niech ci będzie. Chodź na spacer.
To lepszy pomysł.
I koniec z magią.
Tak. Koniec z magią.
I nadal wisisz mi kawę.
W czym mogę pomóc?
TYPIARA
Rozumiem.
UWAGA CHWILOWO WYŁĄCZONE Z UŻYTKU
TYPIARY
STOWARZYSZENIE WSPIERAJĄCYCH ŻON I DZIEWCZYN